Geregeld worden ons vragen gesteld over de wettelijke afstand van bomen die op de openbare weg worden aangeplant. Daarbij wordt nogal eens verkeerdelijk verwezen naar de afstandsbepalingen van het Veldwetboek (1886) dat stipuleert dat voor het aanplanten van bomen een wettelijke afstand tot de erfscheiding van de nabuur moet gerespecteerd worden. In de meeste gevallen bedraagt deze afstand 2 m.

Reeds in een arrest van 1872 stelde het Hof van Cassatie dat art. 35 van het Veldwetboek (toen nog art. 671 van het Burgerlijk Wetboek), dat handelt over de afstand van hoogstammige bomen, slechts betrekking heeft op erfscheidingen tussen naburige erven die beide eigendom zijn van particulieren.

Art. 35 van het Veldwetboek verhindert dus niet dat op de openbare weg hoogstammige bomen op minder dan 2 m worden aangeplant.

Tot zover is er geen probleem voor een openbaar bestuur dat straatbomen wil aanplanten. Maar dat is zonder het Besluit van de Vlaamse Regering van 29 april 1997 gerekend. Dit Besluit handelt over een algemene bouwverordening inzake wegen voor voetgangersverkeer. Op basis van dit Besluit moet elk voetpad in de bebouwde kom beschikken over een obstakelvrije loopweg van minstens 1,50 m.

Blijkt nu dat dit Besluit gretig gehanteerd wordt om het onmogelijk te maken dat bij de heraanleg van een weg, dito voetpad, bomen aangeplant of heraangeplant worden. Of slechter nog, dat bomen die er al jarenlang goed groeien moeten gerooid worden.

Nu is het zo dat er heel wat plaatsen zijn waar ten onrechte bomen staan of waar straatboompjes geen meerwaarde hebben, maar in heel wat situaties zijn straatbomen zeker op hun plaats. Een gewaarschuwde groenambtenaar is er twee waard!

jdw